Zij-airbags

Wat is een zij-airbag?

De zij-airbag is een fundamenteel onderdeel van de passieve veiligheid in moderne voertuigen. Geïntegreerd in het Supplemental Restraint System (SRS), samen met de frontale airbags en de veiligheidsgordels, is hij specifiek ontworpen om letsel te minimaliseren bij een aanrijding aan de zijkant van het voertuig. In tegenstelling tot frontale airbags, die beschermen bij een frontale botsing, creëren zij-airbags een beschermend kussen tussen de inzittende en de deurstructuur, het raam of het geraakte object. Hun ultrasnnelle ontplooiing is cruciaal omdat de vervormingszone bij een zijdelingse aanrijding zeer beperkt is.

De verschillende soorten zij-airbags

Er zijn hoofdzakelijk twee categorieën zij-airbags, die samenwerken om een volledige bescherming te bieden:

• De thorax-airbag (of bekken-thoraxairbag): Zoals de naam al aangeeft, is deze ontworpen om het bovenlichaam te beschermen. Deze is meestal geïntegreerd in het buitenste deel van de rugleuning van de voorstoel. Bij ontplooiing bevindt deze zich tussen de romp van de inzittende en het portier, absorbeert de impactenergie en beschermt zo vitale zones zoals de borstkas, de buik en het bekken.
• Het gordijnairbag (of hoofdairbag): Deze airbag ontvouwt zich vanuit de hemelbekleding (het dak) van het voertuig, langs de zijruiten. De rol hiervan is cruciaal om het hoofd van de inzittenden, zowel voorin als achterin, te beschermen tegen hard contact met de ruit of externe elementen. Hij blijft langer opgeblazen dan andere airbags om continue bescherming te bieden bij een rol over de kop.

Sommige recente voertuigen introduceren ook de centrale airbag, die zich ontvouwt tussen de twee voorpassagiers om te voorkomen dat ze bij een zijdelingse botsing tegen elkaar aan stoten.

Hoe werken zij-airbags?

De werking van zij-airbags is een complex en nagenoeg instant proces dat in verschillende stappen verloopt:

1. Detectie: Druksensoren en versnellingsmeters, strategisch geplaatst in de portieren, de centrale stijlen (B-stijlen) en de vloer van het voertuig, detecteren de vervorming en de abrupte vertraging die kenmerkend zijn voor een zijdelingse aanrijding.
2. Analyse: De gegevens van de sensoren worden binnen een fractie van een seconde doorgestuurd naar de elektronische besturingseenheid (ECU) van de airbags. Deze computer analyseert de intensiteit, de hoek en de snelheid van de impact om te bepalen of het noodzakelijk is om de airbags te activeren.
3. Ontplooiing: Als de drempelwaarde voor activering wordt bereikt, stuurt de ECU een elektrische stroom naar de gasgenerator van de betreffende airbag. Een pyrotechnische reactie produceert vervolgens een grote hoeveelheid onschadelijk gas (voornamelijk stikstof) dat het kussen in ongeveer 15 tot 30 milliseconden opblaast.
4. Bescherming: De airbag, die volledig is opengeklapt voordat het lichaam van de inzittende significant heeft kunnen bewegen, dempt de schok en verdeelt de impactkrachten over een groter oppervlak van het lichaam.

Het cruciale belang voor de veiligheid en Euro NCAP-tests

Zijdelingse aanrijdingen behoren tot de dodelijkste ongevallen, omdat de energieabsorptiezone tussen de inzittende en de buitenkant zeer klein is. De introductie van zij-airbags heeft de bescherming van passagiers in dergelijke scenario's gerevolutioneerd. Statistieken tonen een reductie van meer dan 40% in sterfgevallen als gevolg van borstletsel bij zijdelingse botsingen in voertuigen die hiermee zijn uitgerust.

Het onafhankelijke instituut Euro NCAP hecht in zijn beoordelingen het uiterste belang aan zijdelingse bescherming. Hieraan zijn twee tests gewijd: de zijdelingse aanrijding tegen een mobiele barrière die een andere auto simuleert, en de veel strengere paaltest, die een zijdelingse glijpartij tegen een boom of paal simuleert. De effectiviteit van thorax- en gordijnairbags wordt direct gemeten tijdens deze proeven. Een voertuig kan geen aanspraak maken op de maximale score van 5 sterren zonder uitstekende prestaties bij deze tests, wat alle fabrikanten ertoe heeft aangezet om deze systemen standaard te integreren op nagenoeg al hun modellen.